สถานศึกษามีหลายประเภท แบ่งตามลักษณะงาน และสังกัด ซึ่งพอจะกล่าวถึงอย่างกว้างๆ ได้แก่   โรงเรียนรัฐบาล โรงเรียนราษฎร์ โรงเรียนเทศบาล  โรงเรียนศึกษาผู้ใหญ่สายสามัญและสายอาชีพ โรงเรียนอาชีวศึกษา โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ โรงเรียนสาธิต โรงเรียนนาฏศิลป์ โรงเรียนสารพัดช่าง โรงเรียนช่างศิลป์ โรงเรียนปอเนาะ โรงเรียนนายร้อย    วิทยาลัยครู วิทยาลัยพยาบาล วิทยาลัยเทคโนโลยี และอาชีวศึกษา มหาวิทยาลัย ซึ่งเปิดสอนทั้งโดยรัฐบาลและเอกชน สถาบันที่เปิดสอนวิชาการ และวิชาชีพชั้นสูง หรือสถาบันที่สังกัดกระทรวงทบวง    กรมต่างๆ ซึ่งมีความมุ่งหมายผลิตบุคลากรเฉพาะประเภท ตามความต้องการของหน่วยงานนั้นๆ
          การเรียกประเภทสถาบันการศึกษาว่าเป็นโรงเรียน  วิทยาลัย มหาวิทยาลัย ศูนย์ หรือสถาบันนั้นมิได้เป็นข้อกำหนดตายตัวว่า ชื่อใด จัดการศึกษาระดับสูงหรือต่ำกว่ากันเสมอไป เช่น โรงเรียนนายเรือจัดการศึกษาระดับอุดมศึกษา วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักรเป็นสถาบันการศึกษาสำหรับผู้บริหารระดับสูงจากกระทรวงและหน่วยงานที่สำคัญยิ่งของ ชาติ เป็นต้น การกำหนดระดับของสถานศึกษาจึงต้องดูภารกิจ และหลักสูตรของสถานศึกษานั้นเป็นสำคัญ 
          ปัจจุบันนี้ ประชาชนส่วนใหญ่ในทุกท้องถิ่นมีโอกาสศึกษาและแสวงหาความรู้ได้เสมอ ผู้ที่สำเร็จ  การศึกษาระดับมัธยมศึกษา  และมีคุณสมบัติครบ    ตามที่กำหนด สามารถศึกษาในมหาวิทยาลัยเปิด เช่น มหาวิทยาลัยรามคำแหง และมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช โดยวิธีการศึกษาบทเรียนด้วยตนเองเอง  ประกอบการใช้สื่อประสม เช่น แถบบันทึกเสียงวิทยุ และโทรทัศน์ เป็นต้น บางมหาวิทยาลัยก็มี    โครงการศึกษาต่อเนื่อง และจัดการฝึกอบรม เพื่อให้หน่วยงานและผู้ประกอบวิชาชีพต่างๆ มีโอกาสพัฒนาความรอบรู้อยู่เสมอ นอกจากนี้สื่อมวลชน เช่น  วารสาร หนังสือพิมพ์ รายการวิทยุ และโทรทัศน์  ทางการศึกษา อีกทั้งแหล่งวิทยาการในชุมชน เช่น   พิพิธภัณฑ์ ห้องสมุด หอศิลป์ และปูชนียสถานต่างๆ    ล้วนเป็นแหล่งให้ความรู้ที่ประชาชนสามารถเข้าไปศึกษาได้อย่างกว้างขวาง
          ผู้ที่ต้องการฝึกฝนงานอาชีพด้านต่างๆ เช่น งานเพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ การถนอมอาหาร งานช่าง งานประดิษฐ์ หรืองานบริการ ก็อาจจัดกลุ่มสนใจเพื่อศึกษากับศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในท้องถิ่นนั้นๆ ได้
          ประเทศไทยมีความจำเป็นที่จะต้องเร่งพัฒนาประเทศในทุกด้าน และการศึกษาเป็นกระบวนการอย่างหนึ่ง  ที่ทำให้คนมีความรู้ ความสามารถเพียงพอต่อการเป็นผู้สร้างความเจริญ และการเป็นผู้รับการเปลี่ยนแปลงของสังคม  การศึกษามีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี ซึ่งปรากฏผลเด่นชัดทางวัตถุ  และการศึกษายังเป็นปัจจัยหลัก ในการพัฒนาสังคม วัฒนธรรม การเมืองการปกครอง ซึ่งเน้นหนักทางคุณธรรมและคุณภาพของประชาชน
          สัมฤทธิผลของการศึกษาจึงวัดได้จากการบุคคลสามารถดำเนินชีวิตอย่างสงบพอเหมาะพอควร    สังคมและประเทศชาติรอดพ้นจากปัญหา มีความมั่นคงร่มเย็นเป็นสุข การศึกษาจึงเป็นไปเพื่อชีวิตและสังคม  

  (ดูเพิ่มเติม เรื่อง การสาธารณสุข )