 |
 |
 |
| |
 พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน |
  |
|
|
 |
|
หมอย
|
| หมอย | ความหมาย
[หฺมอย] น. ขนที่ของลับ; เรียกสิ่งที่มีลักษณะเป็นเส้นเป็นฝอยที่ปลายฝักข้าวโพดว่า หมอยข้าวโพด. (ถิ่น-พายัพ) เรียกหนวดว่า หมอยปาก เคราว่า หมอยคาง ขนรักแร้ว่า หมอยแร้.
|
|
|
|
|
 |
 |
 |
|
 |
|
หรือท่านกำลัง หาคำว่า หมอย ในหัวข้อต่อไปนี้...
|
| แปลภาษาไทย-อังกฤษ อ. สอ เสถบุตร |
พจนานุกรม ไทย-ไทย ราชบัณฑิตยสถาน |
| หมอยา
|
หมอยา
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
