กลอนวันพ่อ

          วันพ่อแห่งชาติ มีขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๒๓ โดย คุณหญิงเนื้อทิพย์ เสมรสุต นายกสมาคมผู้อาสาสมัครและช่วยการศึกษาเป็นผู้ริเริ่ม ด้วยความจงรักภักดี และมีวัตถุประสงค์ เทิดพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในฐานะ “พ่อแห่งชาติ” ซึ่งนอกจากพระองค์จะเป็นพระราชบิดาของพระราชโอรสและพระราชธิดา ทรงทะนุบำรุงพระราชโอรสธิดาด้วยความรัก และทรงอบรมอนุศาสน์ให้ทรงเจริญวัยสมบูรณ์ และทรงบำเพ็ญคุณานุประโยชน์แก่ประเทศชาติและประชาชน เจริญรอยตามเบื้องพระยุคลบาทแล้ว พระองค์ยังทรงพระมหากรุณาทะนุบำรุงจัดทุกข์ผดุงสุขพสกนิกรถ้วนหน้า พระองค์ทรงเป็น “พ่อแห่งชาติ” ที่อาณาประชาราษฎร์เทิดทูนด้วยความจงรักภักดี สำนักในพระมหากรุณาธิคุณ และยึดมั่นในการเจริญรอยตามเบื้องพระยุคลบาทในการทะนุบำรุงชาติบ้านเมืองให้วัฒนาถาวรสืบไป

          “พ่อ” ไม่เพียงแต่จะหมายถึงชายในฐานะผู้ให้กำเนิดแก่ลูก หรือเป็นคำที่ลูกเรียกผู้ให้กำเนิดตนเท่านั้น แต่คำ ๆ นี้ยังรวมถึงภาระความรับผิดชอบที่ผู้ชายคนหนึ่งๆ จะพึงมีในฐานะหัวหน้าหรือผู้นำของครอบครัวอีกด้วย

          วันพ่อแต่ละปีที่ผ่านไป คุณให้ความสำคัญกับท่านแค่ไหน อย่ามองข้ามความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ หาการ์ดให้คุณพ่อหรือบอกรักท่าน รักคุณพ่อมากขึ้นทุกลมหายใจ

จากลูกสาวคนหนึ่ง…ส่งถึงพ่อ

กราบพ่อ 

   พนมมือกราบแนบ…แทบเท้าพ่อ
ผู้สร้าง-ก่อกำเนิด เกิดสังขาร
จากว่างเปล่า มีชีวิต จิตวิญญาณ
มีเลือดเนื้อ ดุจปั้น รังสรรค์มา

   นึกถึงภาพวันเก่า...คราวยังเล็ก
พ่ออุ้มเด็กตัวน้อยนั่งข้างบนบ่า
พลางปลอบ...เจ้าอย่าหวั่นเลยขวัญตา
สองมือใหญ่นี้หนา...จะประคอง
  
   หากมือแม่เป็นผ้าอุ่นละมุนนัก
มือพ่อจักเป็นเกราะคลุมคุ้มภัยผอง
หากลูกล้ม...เหนื่อยล้า...น้ำตานอง
พ่อทั้งป้อง...ปลุกให้ลุกบุกบั่นไป

   อาจไม่เคยเอ่ยปาก “พ่อรักลูก”
แต่พันผูกเกลียวรักมั่นไม่หวั่นไหว
แววตาพ่ออาจไม่หวานซ่านฤทัย
แต่แววตานี้ห่วงใย...ไม่เว้นวัน

   แม้หลอมรวมสามภพจบทั่วหล้า
อีกนภามหาสมุทรสุดเขตขันธ์
หรือจักรวาลที่วัดว่าค่าเป็นอนันต์
จะเทียมทันเทียบพ่อได้...นั้นไม่มี

   “พ่อ” คือ “พรหม”  คือ “พระ”  คุ้มอุ้มชีวิต
ลูกน้อมจิตกราบประนมก้มเกศี
เรียงอักษรเป็นกลอน...ร้อยแทนถ้อยวจี
ว่าลูกนี้ “รักพ่อ” ขอบูชา

ภาพจาก www.sriwittayapaknam.ac.th

พ่อจ๋า............

ท้องนภา  มหาสมุทร  สุดเขตขันธ์
อีกแผ่นดิน  ทุกถิ่นหล้า  มารวมกัน
เทียบความรักพ่อของฉัน นั้นไม่พอ

คุณครูสอนเมื่อตอนยังเป็นเด็ก
ให้เอาใจดวงเล็กเล็กมาเก็บก่อ
เป็นถ้อยคำรวมความรักร้อยถักทอ
มอบให้พ่อ.... ในวัน 5 ธันวา

ยังไม่รู้  ไม่เข้าใจในอะไรนัก
แต่รู้จัก  อยากออดอ้อน ตามประสา
เกาะขาพ่อ...หยอกล้อเล่น  ช่างเจรจา
รักพ่อมาก  เท่าฟ้า  รักกว่าใคร

ตอนเป็นเด็ก  รักพ่อก็บอกรัก
แต่แปลกนัก ถึงวันนี้มีบ้างไหม
แค่พ่อจ๋า  ลูกรักพ่อ  พอชื่นใจ
ใยหนอใย  พูกช่างยากลำบากลำบน

ลองคิดดู  ฉันเป็นฉันทุกวันนี้
ก็เพราะพ่อแสนดีที่ฝึกฝน
ให้ขยันหมั่นศึกษาพัฒนาตน
ไม่อับจน ด้อยค่าไปกว่าใคร

พ่อจ๋า  ลูกร้อยอักษรามาแทนถ้อย
คำรักพ่อ  ลูกพูดน้อย  อย่าสงสัย
สิ่งที่พ่อจะประจักษ์  รักเพียงใด
ลูกจะใช้  กระทำดี นี้ตอบแทน

ลูกคนนี้จะประพฤติและยึดมั่น
ในคุณธรรม์ ความดีงามตามแบบแผน
รักษ์สัจจาที่ให้ไว้ไม่คลอนแคลน
สมเป็นลูกที่พ่อแสนภาคภูมิใจ

กลอนวันพ่อ จาก คุณสัจจาภรณ์ ไวจรรยา (poohkan)