โดยเหตุที่พระพุทธศาสนาเกิดขึ้นในประเทศอินเดีย ภาษาที่ใช้ในการสั่งสอนพระพุทธศาสนาจึงเป็นภาษาพื้นเมืองของชาวอินเดียในสมัยนั้น ภาษาที่ปรากฏในพระไตรปิฎกหรือ รองรับพระไตรปิฎกเดิมเรียกว่า "มาคธี" หรือ "ภาษาของชาวมคธ" เพราะแคว้นมคธเป็นแคว้นสำคัญทั้งในพุทธกาลคือในสมัยของพระพุทธเจ้าและในสมัยต่อมา แต่เมื่อมีการศึกษาพระพุทธศาสนากันแพร่หลายขึ้น  จึงเรียกภาษาที่รองรับพระไตรปิฎกว่า "ภาษาบาลี" คำว่าภาษาบาลี หมายถึงภาษาพระไตรปิฎก การที่เรียกอย่างนี้เพราะนิยมเรียกพระไตรปิฎกว่า "บาลี" เรียก คำอธิบายพระไตรปิฎกว่า "อรรถกถา" เรียก คำอธิบายอรรถกถาว่า  "ฎีกา" เรียกคำอธิบายฎีกาว่า "อนุฎีกา" แม้ว่าภาษาบาลีจะไม่มีการพูดการใช้ในสมัยปัจจุบัน   แต่โดยเหตุที่เป็นภาษารองรับพระไตรปิฎกของพระพุทธศาสนาจึงได้มีการศึกษาภาษาบาลีกันอย่างกว้างขวางทั้งในประเทศอินเดีย  ประเทศศรีลังกา  ประเทศไทย  ประเทศพม่า  ประเทศอังกฤษ  และประเทศ สหรัฐอเมริกา ดังจะเห็นได้ว่าในประเทศอังกฤษได้มีสมาคมบาลีปกรณ์  (Pali  Text  Society)  ตั้งขึ้นเพื่อจัดพิมพ์พระไตรปิฎกภาษาบาลี  และ คำแปลเป็นภาษาอังกฤษ  รวมทั้งหนังสืออื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับพระไตรปิฎกทั้งภาษาบาลีและที่แปลเป็นภาษาอังกฤษ   การตั้งสมาคมบาลีปกรณ์ เมื่อ  พ.ศ. ๒๔๒๔  (ค.ศ. ๑๘๘๑)  ทำให้พระไตรปิฎกฉบับภาษาบาลี และฉบับแปลเป็นภาษาอังกฤษแพร่หลายไปในวงการศึกษาพระพุทธศาสนาทั่วโลก  ต้องพิมพ์ซ้ำหลายครั้งและที่ควรทราบก็คือ  พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ได้ทรงมีส่วนสำคัญในการพระราชทานพระราชทรัพย์ช่วยเหลือสมาคมบาลีปกรณ์ในประเทศอังกฤษ  ให้แปลพระไตรปิฎกเป็นภาษาอังกฤษรวม  ๓ เล่มซึ่งตรงกับพระไตรปิฎกเล่ม ๙, ๑๐ และ ๑๑ ที่พิมพ์ในประเทศไทย  แม้ในปัจจุบันหนังสือพระไตรปิฎกทั้ง  ๓  เล่มนั้น จะขาดคราวและ ต้องพิมพ์ซ้ำอีกหลายครั้ง  ก็ยังพิมพ์ข้อความแสดงพระเกียรติยศของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว   ผู้ทรงอุปถัมภ์การแปลพระไตรปิฎกเป็นภาษาอังกฤษนั้นจนถึงสมัยปัจจุบัน