ภาษาคอมพิวเตอร์มีอยู่เป็นจำนวนมาก แต่เครื่องคอมพิวเตอร์จะทำงานได้ภาษาเดียวคือ ภาษาเครื่อง  (Machine language) ซึ่งเป็นภาษาที่บังคับการทำงานของเครื่องอย่างแท้จริง ข้อเสียของภาษาเครื่องคือ ภาษาของแต่ละเครื่องจะไม่เหมือนกัน  ทั้งนี้แล้วแต่การออกแบบระบบเครื่องว่าจะเป็นแบบใด  นอกจากนี้ เครื่องคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่องที่สร้างขึ้นมานั้นส่วนใหญ่จะมีการแก้ไขปรับปรุงให้ดีขึ้นอยู่เสมอ ซึ่งจะทำให้ลักษณะของภาษาเครื่องเปลี่ยนแปลงแตกต่างออกไปอีก แต่ภาษาที่ไม่ใช่ภาษาเครื่องอาจจะยังเหมือนเดิมได้
          ดังนั้น ในการสร้างเครื่องจึงมีความจำเป็นที่จะต้องคำนึงถึงประโยชน์ที่จะได้จากการใช้ภาษาของเครื่องที่สร้างขึ้นมานั้นด้วย รวมทั้งต้องมีระบบการทำงานที่กว้างขวางพอที่จะรับงานประเภทต่างๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

          เราอาจแยกภาษาของเครื่องคอมพิวเตอร์ออกเป็น ๒ ระดับคือ
            ๑. ภาษาระดับต่ำ (low level language) คือภาษาที่เขียนตามลักษณะการทำงานของเครื่อง ดังนั้นผู้ที่ใช้ภาษาเหล่านี้จำเป็นต้องเข้าใจการทำงานของเครื่องเป็นอย่างดีภาษาเหล่านี้ ได้แก่ ภาษาเครื่อง ภาษาแอสเซมเบลอร์และภาษามาโครแอสเซมเบลอร์ (Macro Assembler)
            ๒. ภาษาระดับสูง (higher level language) เป็นภาษาที่เข้าใกล้ลักษณะภาษาที่มนุษย์ใช้ (human oriented language) มีลักษณะเป็นคำพูด หรือเป็นสมการในการคำนวณแบบเดียวกับที่เราใช้กันในวิชาพีชคณิต หรือตรีโกณมิติ ดังนั้น ภาษาระดับนี้จึงยังแบ่งออกเป็น ๒ พวกคือ
              ๒.๑ ภาษาเขียนที่มีลักษณะเป็นตัวเลข (numericlanguage) คือภาษาที่ใช้เขียนชุดคำสั่งนั้นมีแนวความคิดในการบอกข้อมูลและการทำงานที่มีลักษณะเป็นตัวเลขและสมการ เช่น ภาษาฟอร์แทรน ภาษาเบสิก เป็นต้น
              ๒.๒ ภาษาเขียนที่มีลักษณะเป็นสัญลักษณ์ (symbolic language) คือภาษาที่ใช้เขียนชุดคำสั่งนั้นมีแนวความคิดในการบอกข้อมูลและการทำงานที่มีลักษณะเป็นสัญลักษณ์และเป็นคำพูดแทน เช่น ภาษาโคบอล ภาษาอาร์พีจี เป็นต้น
          เนื่องจากเราแบ่งเครื่องคอมพิวเตอร์ออกได้เป็น ๕ ส่วนคือ ส่วนรับข้อมูล ส่วนคำนวณ ส่วนความจำ ส่วนควบคุม  และส่วนแสดงผล ดังนั้น ไม่ว่าจะใช้ภาษาระดับใดก็ตาม เราสามารถแยกประเภทของคำสั่งของภาษานั้นได้เป็น ๕ ประเภทเช่นเดียวกันคือ คำสั่งรับส่งข้อมูลคำสั่งคำนวณ คำสั่งย้ายข้อมูลในส่วนความจำ คำสั่งควบคุมและคำสั่งแสดงผล
          ภาษาที่ใช้ในการเขียนชุดคำสั่งคอมพิวเตอร์นั้นมีลักษณะโดยย่อดังตัวอย่างต่อไปนี้

[กลับหัวข้อหลัก]

 

 

   

[กลับหัวข้อหลัก]

          เป็นภาษาที่แท้จริงของเครื่องคอมพิวเตอร์ คอมพิวเตอร์ทุกเครื่องจะทำงานได้แต่เฉพาะภาษาเครื่องเท่านั้น ในงานทางคอมพิวเตอร์ทั่วไปจะไม่เขียนเป็นภาษาเครื่อง เพราะเครื่องคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่องจะมีลักษณะแตกต่างกันไป  ภาษาเครื่องจะใช้สำหรับผู้ที่ทำหน้าที่ทำงานเกี่ยวกับระบบชุดคำสั่ง เวลาเขียนต้องเขียนในรูปของเลขฐานสอง เมื่อเขียนเสร็จต้องคิดกลับมาเป็นตัวเลขฐานสิบ หรือเป็นตัวอักษร หรือพยัญชนะต่างๆ ที่จะให้เครื่องรับกลับเข้าไปเป็นเลขฐานสอง พร้อมกับประกอบเป็นคำสั่งและรวมกันเป็นชุดคำสั่ง การเขียนชุดคำสั่งภาษาเครื่องไม่จำเป็นต้องใช้ตัวแปลชุดคำสั่งหรือชุดคำสั่งควบคุมในช่วงการทำงาน

[กลับหัวข้อหลัก]

          ภาษาแอสเซมเบลอร์หรือเรียกว่า ภาษาแอสเซมบลี (Assembly language) เป็นภาษาที่เขียนเป็นตัวพยัญชนะและตัวเลขฐานสิบ เช่นเดียวกับภาษาเครื่อง ต่างกันตรงที่ว่า ภาษาแอสเซมเบลอร์เขียนเป็นตัวอักษรโดยไม่คำนึงว่าเลขฐานสองเป็นอย่างไร  และต้องการตัวแปลชุดคำสั่งภาษาแอสเซมเบลอร์ เมื่อถึงเวลาทำงานยังต้องใช้ชุดคำสั่งควบคุมเข้าช่วยอีกด้วย
          เมื่อเขียนชุดคำสั่งภาษาแอสเซมเบลอร์เสร็จจะได้ชุดคำสั่งที่เรียกว่า ชุดคำสั่งเริ่มต้น (source program) ซึ่งจะต้องมีลักษณะที่ตัวแปลชุดคำสั่งภาษาแอสเซมเบลอร์จะรับได้เมื่อเอาชุดคำสั่งเริ่มต้นเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์ ตัวแปลชุดคำสั่งภาษาแอสเซมเบลอร์ จะแปลชุดคำสั่งภาษาแอสเซมเบลอร์เป็นชุดคำสั่งภาษาเครื่อง เราเรียกว่า ชุดคำสั่งทำงาน(object program) พร้อมกับถูกจัดให้อยู่ในรูปที่ชุดคำสั่งควบคุมจะรับได้  ชุดคำสั่งทำงานนี้อาจจะถูกแปลมาในลักษณะบัตร แถบแม่เหล็ก หรือจานแม่เหล็ก
   

[กลับหัวข้อหลัก]

          เป็นภาษาที่อยู่ในพวกเดียวกันกับภาษาแอสเซมเบลอร์ เนื่องจากในการเขียนชุดคำสั่งภาษาแอสเซมเบลอร์นั้น  ผู้เขียนจะต้องเขียนอย่างพินิจพิเคราะห์ และจะต้องมีความรู้การทำงานของเครื่องคอมพิวเตอร์เป็นอย่างดี  ทำให้ไม่สะดวกต่อการเขียน ดังนั้น ผู้ที่คิดทำตัวแปลชุดคำสั่งภาษาแอสเซมเบลอร์จึงได้ทำภาษามาโครขึ้น ซึ่งจัดเป็นชุดคำสั่งของภาษาแอสเซมเบลอร์ เมื่อตัวแปลชุดคำสั่งอ่านพบภาษามาโครก็จะดึงเอาภาษาแอสเซมเบลอร์ที่จัดไว้มาแทรกเข้าในส่วนของชุดคำสั่งนั้น และจัดแปลเป็นภาษาเครื่องด้วย  วิธีนี้จะทำให้ผู้เขียนชุดคำสั่งภาษาแอสเซมเบลอร์เขียนชุดคำสั่งได้สะดวกขึ้น

 
 

[กลับหัวข้อหลัก]

          เป็นภาษาคอมพิวเตอร์ที่เหมาะกับการใช้งานทางด้านการคำนวณ  ตัวแปลชุดคำสั่งจะทำหน้าที่อ่านชุดคำสั่งที่เป็นภาษาฟอร์แทรนที่เราเขียนขึ้น และแปลเป็นภาษาเครื่องที่ชุดคำสั่งควบคุมสามารถรับได้ คำสั่งในภาษาฟอร์แทรนแต่ละคำสั่งเรียกเป็นภาษาอังกฤษว่า statement  ซึ่งแบ่งเป็นดังนี้
          คำสั่งรับส่งข้อมูล (input-output statement)ได้แก่  READ, WRITE หรือ PRINT, FORMAT
          คำสั่งคำนวณ (arithmetic statement) ได้แก่
          คำสั่งที่เป็นการคำนวณ  โดยทางซ้ายมือเป็นตัวแปร ทางขวามือเป็นการคำนวณ เช่น X = A + B + 5
          คำสั่งตรรกะ (logical statement) เป็นคำสั่งประเภทควบคุม ได้แก่ คำสั่งที่ใช้ในการทดสอบค่าเช่น IF (A.EQ.B) GO TO 15 หรือ GO TO (1, 2, 3,4, 5) และ I เป็นต้น
         นอกจากนี้  ยังมีคำสั่งประกอบอื่นๆ อีก เช่น DIMENSION, DATA, CALL SUB, และ RETURN เป็นต้น

[กลับหัวข้อหลัก]

          เป็นภาษาคอมพิวเตอร์ที่เหมาะกับผู้เริ่มเรียนการเขียน หรืองานด้านการคำนวณที่ไม่ยุ่งยากมากนัก ลักษณะภาษาประกอบด้วยเลขที่บรรทัดและคำสั่ง ซึ่งแบ่งเป็นดังนี้
          คำสั่งรับส่งข้อมูล ได้แก่ INPUT, PRINTและ READ เป็นต้น
          คำสั่งคำนวณ  ได้แก่  คำสั่งที่ใช้ในการคิดคำนวณเลขต่างๆ เช่น X = A + B + 5 หรือ Y = A+ B/C
          คำสั่งตรรกะ ได้แก่ IF, FOR และ GOTO เป็นต้น
[กลับหัวข้อหลัก]

          เป็นภาษาที่นิยมใช้กันมากในทางธุรกิจ เป็นภาษาที่เขียนสั่งการทำงานโดยใช้คำพูดเป็นประโยค ภายในประโยคจะมีกริยา เมื่อจบแต่ละประโยคจะต้องมีจุด  (.) กำกับเมื่อจบ ภาษานี้ไม่เหมาะกับงานที่มีการคำนวณเพราะเขียนยากกว่า เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ทำงานตามภาษาโคบอลได้  จะต้องมีตัวแปลชุดคำสั่งภาษาโคบอล เพื่อใช้ในการแปลชุดคำสั่งภาษาโคบอลที่เป็นชุดคำสั่งเริ่มต้น  เป็นภาษาเครื่องที่ชุดคำสั่งควบคุมจะสามารถรับได้ ชุดคำสั่งทำงานที่แปลได้นี้อาจจะอยู่ในรูปของบัตรแถบแม่เหล็ก หรือจานแม่เหล็ก
          การเขียนภาษาโคบอลจะแบ่งออกเป็น ๔ ส่วนคือ
            ๑. ส่วนกำหนดลักษณะ (identification division) เป็นส่วนที่บอกชื่อผู้เขียน และวันที่เขียน
            ๒. ส่วนบอกลักษณะเครื่อง (environment division) เป็นส่วนที่บอกว่าจะใช้เครื่องอ่านบัตร เครื่องพิมพ์แถบแม่เหล็ก และจานแม่เหล็กอย่างไร
            ๓. ส่วนบอกลักษณะข้อมูล  (data  division)เป็นส่วนที่บอกว่าการจัดข้อมูลที่จะนำเข้าและแสดงผลมีลักษณะเช่นใด รวมทั้งข้อมูลที่จำในหน่วยความจำเป็นอย่างไร
            ๔. ส่วนบอกการทำงาน (procedure division)เป็นส่วนที่เขียนคำสั่งที่นำเอาข้อมูลที่กำหนดในส่วนบอกลักษณะข้อมูลมาใช้งาน

          จากตัวอย่างชุดคำสั่งภาษาต่างๆ จะเห็นได้ว่าภาษาคอมพิวเตอร์ได้ถูกพัฒนาให้เข้าใกล้ภาษาที่มนุษย์เราใช้มากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อให้ใช้งานได้ง่าย   และประหยัดเวลาในการใช้คอมพิวเตอร์
          แท้ที่จริงแล้ว  ภาษาของคอมพิวเตอร์มีเป็นจำนวนมาก  การที่คอมพิวเตอร์จะสามารถทำงานภาษาใดได้นั้นขึ้นกับการมีตัวแปลชุดคำสั่งภาษานั้นๆ สำหรับเครื่อง เพื่อให้แปลเป็นภาษาเครื่องพร้อมที่ชุดคำสั่งควบคุมสามารถจะรับและดำเนินการทำงานได้ตามที่ต้องการ
          ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญทางภาษาแอสเซมเบลอร์ จะสามารถเขียนชุดคำสั่งเพื่อใช้เป็นตัวแปลชุดคำสั่งภาษาต่างๆได้ตามความต้องการ การเขียนตัวแปลชุดคำสั่งที่ทำงานได้อย่างกว้างขวางนั้นอาจจะต้องใช้คนเป็นจำนวนมาก และเขียนชุดคำสั่งกันเป็นแรมปี 
          ดังนั้น นอกจากมนุษย์จะสร้างระบบเครื่องคอมพิวเตอร์แล้ว ยังจำเป็นต้องสร้างระบบการสั่งงานคอมพิวเตอร์อีกด้วย  บางครั้งอาจต้องใช้เงินและแรงงานมากกว่าการสร้างเครื่อง ระบบการสั่งงานนี้  เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คอมพิวเตอร์มีความสามารถแตกต่างกัน ทั้งยังจำเป็นต้องมีการปรับปรุงแก้ไขให้มีประสิทธิภาพดียิ่งๆ ขึ้นอยู่เสมอ จึงนับได้ว่าระบบการสั่งงานคอมพิวเตอร์มีความสำคัญมากไม่น้อยกว่าระบบเครื่องคอมพิวเตอร์

 

[กลับหัวข้อหลัก]