นิยมแบ่งเรียกกันออกเป็น ๒ อย่าง  คือ ไม้และของป่าอย่างอื่น เช่น ฟืน ถ่าน ไผ่ หวาย  ชันน้ำมัน บางทีก็หมายรวมไปถึงผลิตภัณฑ์จากสัตว์  เช่น  หนัง เขา ขี้ผึ้ง และน้ำผึ้ง อย่างไรก็ตาม ผลิตผลที่สำคัญที่สุดของป่า ได้แก่ ไม้
          ไม้จัดเป็นอินทรียสารอย่างหนึ่ง ซึ่งประกอบขึ้นด้วยสารประกอบทางเคมีที่สำคัญ  ๒  อย่าง  คือ เซลลูโลส และลิกนิน เซลลูโลสเป็นส่วนประกอบสำคัญของผนังเซลล์  ส่วนลิกนินทำให้ผนังเซลล์แข็งตัวและเชื่อมประสานเซลล์ต่าง ๆ ให้ติดกัน และประกอบกันขึ้นเป็นเนื้อไม้ดังที่เห็นได้จากภายนอก ซึ่งมีลักษณะเป็นต้น  เป็นท่อน  หรือเป็นแผ่นชิ้น   นอกจากสารประกอบทั้งสองอย่างที่กล่าวมาแล้ว  ในไม้ยังมีสารพวกแป้ง  น้ำตาล  โปรตีน สารให้สี   แทนนิน  และสารอื่น ๆ ผิดแปลกแตกต่างกันไป ตามส่วนของเนื้อไม้ที่เป็นกระพี้  แก่น  และแตกต่างไปตามชนิดของพันธุ์ไม้อีกด้วย 
          อีกนัยหนึ่ง ไม้เป็นสารที่เกิดจากการเจริญเติบโตของพืช  คือ เป็นผนังของเซลล์ต่าง ๆ  แต่พืชก็ไม่ได้ให้ไม้ทุกชนิด พืชที่ให้ไม้หรือต้นไม้ที่แท้จริงนั้น   ทางวิชาการหมายถึงเฉพาะพืชที่มีท่อน้ำ ท่ออาหารสามารถส่งลำต้นและใบขึ้นไปสู่แสงสว่างได้  ซึ่งได้แก่  พืชพวกผักกูดหรือเฟิร์น พวกไม้สนเขา พวกไม้สัก  พวกหมาก มะพร้าว หรือพวกไผ่ อย่างไรก็ตาม  สำหรับไม้ที่มีความสำคัญทางเศรษฐกิจจริง  ๆ ในประเทศไทยนั้น คงได้จากไม้ ๒ พวก คือ พวกไม้สนเขา เรียกว่า ไม้ใบแคบ และ พวกไม้สัก เรียกว่า ไม้ใบกว้าง

          ไม้ใบแคบ เป็นไม้ที่มีเมล็ดอยู่นอกรังไข่ เนื้อไม้ไม่มีท่อน้ำที่ขยายใหญ่เป็นพิเศษ  หมู่เซลล์ลำเลียงและเซลล์ค้ำจุนเป็นเซลล์ประเภทเดียวกัน ปกติแล้วมีเนื้ออ่อน นอกจากไม้สนเขาแล้ว ไม้พวกนี้ก็มีพญาไม้สนหางกระรอก  และอื่น ๆ อีก ๒ - ๓ สกุล ไม่มีมากเหมือนไม้ใบกว้าง
          ไม้ใบกว้าง มีเมล็ดอยู่ในรังไข่ และมีใบเลี้ยงคู่ หมู่เซลล์ลำเลียงขยายเป็นท่อใหญ่ มีช่องเปิดหัวท้ายต่อเนื่องกันเป็นแนวยาว ส่วนเซลล์ค้ำจุนมีรูปหัวแหลม  ท้ายแหลมและมีผนังหนา   เนื้อไม้มีความแข็งอ่อนแตกต่างกันมาก  ไม้พวกนี้มีมากมายหลายชนิด ได้แก่ ไม้สัก  ประดู่ แดง เต็ง รัง สมพง นุ่น และสนทะเล  ส่วนไม้พวกผักกูด  ซึ่งแพร่พันธุ์ด้วยสปอร์ที่ใบ และพวกหมาก มะพร้าว หรือไผ่  ซึ่งเป็นไม้มีเมล็ด ในรังไข่  ใบเลี้ยงเดี่ยว ขณะนี้ยังมีความสำคัญไม่มากนัก