เมื่อประมาณ 3,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ประเทศบาบิโลนเนียตั้งอยู่ทางตะวันออกของทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ปัจจุบันเป็นที่ตั้งของประเทศซีเรียและเลบานอน ในกลางศตวรรษที่ 19 นักโบราณคดีได้ขุดพบแผ่นอิฐมากกว่าห้าหมื่นแผ่น ใกล้ๆ กับเมืองนิปเปอร์ (Nippur) และได้นำแผ่นอิฐเหล่านี้ไปเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ใหญ่ๆ ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศสที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ และกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี รวมทั้งสถานที่แสดงวัตถุโบราณที่เยล โคลัมเบีย และที่มหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนียในสหรัฐอเมริกา จากแผ่นอิฐทำให้ทราบเรื่องราวของชาวบาบิโลน
ชาวบาบิโลน มีสัญลักษณ์ที่เขียนแทนจำนวน คือ I แทนหนึ่ง < แทนสิบ และ แทนการลบมาตั้งแต่สมัยประมาณ 2000-200 ปีก่อนคริสต์ศักราช จำนวนที่น้อยกว่า 60 เขียนโดยใช้วิธีรวมค่าสัญลักษณ์ เช่นเดียวกับอียิปต์
ชาวบาบิโลน ถือตำแหน่งของสัญลักษณ์เป็นสำคัญ ถ้าสลับที่สัญลักษณ์จะทำให้ได้จำนวนที่มีค่าต่างกัน ดังเช่น
< || ไม่เท่ากับ | < | จำนวนแรกแทนสิบสอง จำนวนหลังแทนเจ็ดสิบเอ็ด
ต่อมาเมื่อมีความจำเป็นต้องแสดงจำนวนที่ใหญ่ขึ้น เขาจะใช้สัญลักษณ์นี้เขียนเป็นกลุ่มใหม่ โดยนำกลุ่มนี้ไปไว้ทางซ้ายของกลุ่มเดิมที่แทนจำนวนสิบกับหนึ่งและกำหนดให้สัญลักษณ์ในกลุ่มใหม่ มีค่าเป็นหกสิบเท่าของจำนวนในกลุ่มนี้ เช่น
ตำแหน่งของสัญลักษณ์ที่ชาวบาบิโลนกำหนดไว้ จะประกอบด้วยหลักหน่วยนับได้ตั้งแต่หนึ่งถึงห้าสิบเก้า เขียนเป็นกลุ่มอยู่ทางขวามือสุด กลุ่มที่สองซึ่งอยู่ถัดไปทางซ้ายจะเป็นหลักหกสิบ ซึ่งจะมีค่าเป็นหกสิบเท่าของจำนวนในหลักนั้น กลุ่มที่สาม กลุ่มที่สี่ และกลุ่มต่อไป ที่อยู่ถัดไปทางซ้ายก็จะเป็นหลักหกสิบกำลังสอง, หลักหกสิบกำลังสาม,... ไปตามลำดับ เช่น
ข้อสังเกต
ตัวเลขบาบิโลน เป็นตัวเลขในระบบฐานหกสิบ เมื่อนำสัญลักษณ์ตัวเดิมไปวางไว้ในตำแหน่งหรือหลักที่ต่างกัน จะได้ค่าต่างกัน เนื่องจากชาวบ้านบาบิโลนยังไม่รู้จักใช้สัญลักษณ์ศูนย์ จึงมีข้อยุ่งยากของการใช้ตัวเลขในระบบนี้ คือถ้าจำนวนในหลักใดขาดหายไป จะทำให้เกิดความสับสนในการอ่านและการเขียน
[กลับหัวข้อหลัก]
ประวัติและพัฒนาการเกี่ยวกับจำนวน
