จากการศึกษาทางระบาดวิทยา การเฝ้าระวังโรคอย่างมีระบบและต่อเนื่องในหลายประเทศการศึกษาวิธีการแพร่โรค   และการศึกษาทางด้านอาการวิทยา ทำให้ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ว่าตับอักเสบชนิดไม่ใช่เอ และไม่ใช่บีนั้นมีอยู่  ๒ รูปแบบดังได้กล่าวได้แล้วคือ รูปแบบที่หนึ่งจะติดต่อแพร่โรคโดยการได้รับเลือด ผลิตภัณฑ์เลือด หรือโดยการใช้เข็มกระบอกฉีดยาร่วมกันในกลุ่มฉีดยาเสพติด  ซึ่งเรียกชื่อภาษาอังกฤษในทางการแพทย์ว่า "พาร์เอนเตอรัล"นั้น  ได้รับการจำแนกในเวลาต่อมาว่าเป็นตับอักเสบ  ซี สำหรับอีกรูปแบบหนึ่ง พบว่าอาจระบาดอยุ่ตามชุมชนเล็ก ๆ หรือ "สปอราดิก"และการแพร่โรคเกิดขึ้นโดยการกินหรือที่เรียกว่า"เอนเตอริก" หรือตับอักเสบ อี นั่นเอง
          ในปี พ.ศ. ๒๕๓๐ ได้มีการทดลองถ่ายเชื้อ "ไวรัสตับอักเสบ อี" ที่ได้จากมนุษย์ไปยังลิงเป็นผลสำเร็จและเชื้อที่ก่อโรคพบว่าเป็น"อนุภาคที่คล้ายไวรัส" ขนาดประมาณ ๒๗๓๔ นาโนเมตร มีคุณสมบัติทางเคมีเป็น อาร์เอ็นเอ เซรุ่มที่ได้จากผู้ที่ป่วยเป็นโรคตับอักเสบชนิดไม่ใช่เอ ไม่ใช่บี ชนิดที่ติดต่อโดยการกินนี้เมื่อนำไปทำปฏิกิริยากับ "อนุภาคที่คล้ายไวรัส" ดังกล่าวพบว่าทำปฏิกิริยาจำเพาะต่อกัน ในขณะนี้ข้อมูลบ่งชี้ว่า อนุภาคดังกล่าวนั้นอาจจะจัดไว้ได้ในกลุ่มของ  "คัลลิซิไวรัส"  (CALICIVIRUS) แต่ก็มีลักษณะบางอย่างที่ใกล้ชิดกับเอนเตโรไวรัส-๗๒ หรือไวรัสตับอักเสบ เอ ด้วย
          ไวรัส อี นี้ จะก่อให้เกิดการระบาดของโรคตับอักเสบในหนุ่มสาวและผู้ใหญ่วัยกลางคน  โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศที่กำลังพัฒนา เช่น อินเดีย ปากีสถาน เนปาล พม่า เม็กซิโก รัสเซีย และแอฟริกา ระยะฟักตัวประมาณ ๓-๖  สัปดาห์  เป็นที่น่าสังเกตว่า  หากหญิงมีครรภ์เป็นโรคตับอักเสบชนิดนี้อัตราตายอาจสูงถึงร้อยละ  ๒๐  สำหรับในประชากรทั่ว ๆ ไปอัตราตายจากตับอักเสบ อี มีเพียงร้อยละ ๑-๒ เท่านั้น
          สำหรับคำถามที่ว่าไวรัสตับอักเสบ   อี  จะติดโดยทางอื่น ๆ  นอกจากทางการรับประทานหรือไม่  และเมื่อเป็นแล้วจะเป็นพาหะอมโรคหรือไม่  หรือจะกลายเป็นตับอักเสบเรื้อรังหรือไม่นั้น   ข้อมูลที่มีอยู่ในปัจจุบันยังไม่สามารถที่จะยืนยันได้ จำเป็นจะต้องศึกษาเพิ่มเติมอีกต่อไป

          (ดูเพิ่มเติมจากเรื่อง ไวรัส เล่ม ๔ โรคติดต่อและโรคเขตร้อน เล่ม ๑๐)