โดยที่การติดยาเสพติด ขึ้นอยู่กับภูมิคุ้มกันที่มีในบุคคลที่อาจเป็นปัญหา การให้การศึกษาย่อมเป็นการสร้างความรู้ บุคลิกภาพ เจตคติ และค่านิยมที่ดี อันประกอบเป็นภูมิคุ้มกันต่อต้านการติดยา โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับนักเรียนและเยาวชน ซึ่งเป็นผู้ที่ล่อแหลมต่อปัญหายาเสพติด
การศึกษาอาจมุ่งในด้านต่างๆ ซึ่งจะมีผลในการป้องกันการเสพติดได้ ตัวอย่างเช่น
๑. มุ่งที่ความรู้ความเข้าใจ และเจตคติเกี่ยวกับยา และการใช้ยาโดยทั่วไป รวมถึงคุณและโทษของยาการใช้ยาที่ถูกต้อง และการใช้ยาในทางที่ผิด
๒. มุ่งที่ความรู้ความเข้าใจ และเจตคติต่อยาเสพติด ทั้งในแง่ชีววิทยา เภสัชวิทยา สังคมวิทยา หน้าที่พลเมือง กฎหมายควบคุมยาเสพติดสำหรับยาเสพติดโดยรวมๆ และสำหรับยาเสพติดแต่ละชนิด
๓. มุ่งที่ความรู้ความเข้าใจ และเจตคติเกี่ยวกับการรักษาสุขภาพของตนเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสุขภาพจิต
๔. มุ่งที่การพัฒนาบุคลิกภาพ ให้เป็นผู้ที่รู้จักใช้เหตุผล มีความเชื่อมั่นในตนเอง รู้จักเลือกคบเพื่อน สามารถปรับตนเองในสังคมได้ สร้างสัมพันธภาพระหว่างบุคคลได้ และสามารถรู้จักหาวิธีแก้ปัญหา และสามารถขอและรับคำปรึกษา และความช่วยเหลือที่เหมาะสม
๕. มุ่งที่การปลูกฝังค่านิยมที่ดี สำหรับนักเรียนหรือเยาวชนกลุ่มต่างๆ ในต่างกันในระดับอายุภูมิหลัง และประสบการณ์เกี่ยวกับยาเสพติด ย่อมต้องใช้มาตรการต่างกันในการให้การศึกษา การเลือกให้เหมาะสมจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ
[กลับหัวข้อหลัก]
การป้องกันปัญหายาเสพติด
