ตามปกติภาษาไทยสร้างจากภาษาแขกได้หลายรูปแบบ รูปแบบหนึ่งคือการยืดเสียงสระท้าย เช่น "สุริยะ" เป็น "สุริยา" "มัจฉะ" เป็น "มัจฉา" คำเหล่านี้บางคำใช้จนติดถือเป็นคำไทยคำหนึ่งได้
แต่มีคำจากภาษาแขกบางคำที่โดยทั่วไปแล้ว ไม่ได้เขียนยืดสระแบบนี้ แต่นักประพันธ์นำมายืดเพื่อให้รับสัมผัสในโคลงกลอนของตน สระ "อา".... ที่ยืดรูปสระเองแบบนี้ท่านเรียกว่า "อาเก้อ"
ตัวอย่างเช่นคำว่า "กาย" โดยปกติเราเขียนกันว่า "กาย" "โอรส" ก็เขียนกันปกติว่า "โอรส" หากแปลงเป็น "กายา" หรือ "โอรสา" ท่านเรียกคำเหล่านี้ว่า "อาเก้อ" คำเหล่านี้กวีท่านไม่นิยมใช้กัน
นอกเหนือจาก "อา" แล้วยังมีคำอื่น ๆ อีก ตัวอย่างเช่น "กาย" ก็ให้เป็น "กาย" จะเป็น "กายา" "กายี" กาเยศ" "กายิน" ฯลฯ เหล่านี้ กวีก็ไม่นิยมทั้งสิ้น เพราะถือว่าผู้ประพันธ์อับจนถ้อยคำ จนหาคำที่เหมาะสมมารับสัมผัส(สระ) ไม่ได้ครับผม
ที่มา คุณ วฤก อักษรประโยค
http://www.siampoetry.com/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=101&start=15&sid=045deb19e41627ce4ef0f1e578c06a5a
คำตอบ
