การแพทย์แผนปัจจุบันได้ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในยุโรปในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๘ เมื่อมีการใช้วิธีการและความรู้ทางวิทยาศาสตร์มาเป็นพื้นฐานในการรักษาพยาบาลผู้ป่วย ในระยะแรกแพทย์แต่ละคนมีความสามารถรักษาผู้ป่วยทุกชนิดทั้งที่ต้องรักษาโดยการใช้ยาละการผ่าตัด ต่อมาเกิดมีการจำแนกผู้ป่วยที่แพทย์แต่ละคนจะรักษา แพทย์ที่ถนัดในทางผ่าตัด ก็จะรักษาผู้ป่วยที่ต้องรับการรักษาโดยการผ่าตัด แพทย์ที่ถนัดในการใช้ยาก็รักษาผู้ป่วยที่ต้องรับการรักษาโดยยา
เมื่อความรู้ทางแพทยศาสตร์ได้เจริญไปอย่างกว้างขวางและรวดเร็ว ทำให้เกิดแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางขึ้น แบ่งแขนงออกเป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะอวัยวะหรือระบบอวัยวะหนึ่งหรือเฉพาะกลุ่มอายุ หรือเพศของผู้ป่วย
กล่าวโดยสรุป เราอาจแบ่งแพทย์ออกได้เป็นสามกลุ่มใหญ่ ๆ ดังนี้
๑. แพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางการผ่าตัด มีศัลยแพทย์ สูติ-นรีแพทย์ จักษุแพทย์ เป็นอาทิ
๒. แพทย์ผู้เชี่ยวชาญทางการใช้ยา มีอายุรแพทย์ กุมารแพทย์ จิตแพทย์ เป็นอาทิ
๓. แพทย์ผู้เชี่ยวชาญแขนงอื่น ๆ มีรังสีแพทย์ วิสัญญีแพทย์เป็นอาทิ
อายุรแพทย์ที่คุณยุทธพงษ์สงสัย จึงหมายถึงแพทย์ที่เชี่ยวชาญทางการใช้ยารักษาผู้ป่วยซึ่งเป็นผู้ไหญ่ ในกรณีที่อายุรแพทย์เห็นว่าผู้ป่วยจำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดหรือการรักษาจากผู้เชี่ยวชาญระดับย่อย อายุรแพทย์ก็จะส่งผู้ป่วยให้ศัลยแพทย์หรือแพทย์ผู้เชี่ยวชาญพิเศษที่อายุรแพทย์นั้นไว้ใจและในบางกรณีอาจจะร่วมรักษาผู้ป่วยกับศัลยแพทย์หรือแพทย์ผู้เชี่ยวชาญนั้น
“ข้อมูลสนับสนุนจากหนังสือ ๑๐๘ ซองคำถาม / สำนักพิมพ์สารคดี”
คำตอบ
